یا رَبّ الحُسین إشفِ صَدرَ الحُسین بِظُهور الحُجّه
مرا با عشق عترت زاده مادر مرا شیر مَحبت داده مادر
نباشد لَنگ در محشر كُمیتم كه من از دوستان اهل بیتم
در سکوت نرم اندیشه از فراسوی مشرق زمین صدایی صدایم می کند اللّهم صلی علی علی ابن موسی الرّضا المرتضی ........... ) صدا صدایی آشناست . بارها صدا و صاحب صدا را شنیده و دیده بودم. امّا امروز صوت را در گوش دارم و تصویر را در ذهن ؟!؟
چه اتفاقی افتاده است ؟ نمی دانم ! هرکجا قدم می گذارم در کوچه و خیابان از گوشی تلفن و رادیو و تلویزیون صلوات خاصّه را می شنوم . راز و رمزش چیست ؟ وین عجب ، صاحب آواز کجاست ؟ مناسبتش چیست ؟ می گویند : روز سکوت صاحب صداست . او سکوت کرده تا در و دیوار به صدا در آیند .
چه کسی حلاوت ادعیه و زیارات و اذکار را چون او می توانست بر کام دلها بریزد؟ آیا جز انصاریان کسی را سراغ دارید که زیارت امین ا.. بخواند . آنهم چه خواندنی ؟!؟ می خواند نه از حنجره که از دل ، به وجد می آورد نه با نغمه و آهنگ که با معرفت دهی . می سوزاند نه با شعله که با سوز محبّت . در شادی اهل بیت «ع» شاد بود و دل ها را به نشاط می نشاند و در حزن و اندوه آنان دل غمین بود و دل ها را در آغوش غم می نشاند .
می سوزاند و التیام می بخشید . صاحبدل و صاحبِ دل بود . دلها را با خود همراه می ساخت و هر کجا می خواست می برد . او از کودکی اهل دل بود و با نوای گرم خود در بلوغ زندگی با ما بود نوایی که تنها یادگار ماندگار آدمی در گنبد دوار استُ . او از قافله ی ماندگاران است و بودنش با ما مدام خواهد بود . او نمرده است و نخواهد مرد زیرا که دلش به عشق زنده بود ، عشقی از نوع « من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی احبّنی و من احبّنی عَشَقَنی و مَن عَشقَنی عَشقتُه » عشقی از نوع عشق اربابش حضرت سید الشهدا «ع» که شعله های این عشق در وصال به اربابش شعله ورتر شده است . امام شهیدان - حضرت حسین ابن علی «ع» - جاودانه است و عاشقانش رنگ و بوی جاودانگی دارند .او در شهادت حسین بارها گریست تا در ولادت او بر سر خوان تبسم مهمان نور انیت اهل بیت «ع» گردد . از دیدگاه اهل بصیرت جهان هوشمند است و هیچ اتفاقی اتفاقی رخ نمی دهد . ذاکر حسین «ع» کمتر از فطرس ملک نیست . در روز ولادت از فرش به عرش می رود تا بال بر آستان اربابش بساید و اجازه شفاعت مخاطبان مجالسش را از سفینه النجاه عالم بگیرد و شفیع روز حساب گردد.
انصاریان به خوانساری بودنش می بالید و می نازید و بارها بر زبان می آورد که هر چه دارد از دامن پاک پدر و مادری خوانساری با سرشت و فطرتی حسینی است . ما هم به او می نازیم که از این دیار سربلند فرزند سر افرازی در جهان تشیع از افتخار افرینان نامبردار گشته است .
به یاد او چهارشنبه پنجم تیرماه در مسجد آقا اسدا .. گرد هم می آئیم تا برایش فاتحه بخوانیم نه آن فاتحه ای که در نبود دیگران می خوانیم بلکه فاتحه ای برای سرآغازی دیگر و برای جاودانه زیستن .باشد که بودش را در بین خود احساس کنیم و از او درس زنده ماندن را بیاموزیم.
